//.bwiset :<
Nabibwiset nanaman ako.
I was fine until this evening. The day started out great — I was excited to sell and buy at the Hanap Gimik. We sold out early to our disbelief. We ended up packing-up early, thus being bored all day long until 3 o’clock struck. The fun commenced at Rikka’s house, and it ended when I was just about to go home.
I really, really dislike my family.
Kasi naman — lahat ng ginagawa ko, parang napaka-stupid para sa kanila! Nag-hang out lang ako sandali sa bahay nina Rikka, eh, ni-nag pa ‘ko ng nanay ko. Sabi ko pa hindi required pumasok bukas at pupunta ako sa bahay ni Rikka para mabigay ko sakanya ang notebooks ko para maka-aral siya – WHICH IS TRUE, BY THE WAY – eh, NAGALIT PA NAMAN? Ano kaya ‘yon? Parang siya hindi nagkaroon ng mga kaibigan! Well, naiintindihan ko naman siya ng konti, kasi siguro na-offend siya kasi I decided on my own na pupunta ako, pero hindi naman ‘yun ‘yung point ko eh — SHE DIDN’T BELIEVE ME. She said, AND I QUOTE:
“Anong gimik yan? Eh, magkukwentuhan lang naman kayo ‘dun! I wasn’t born yesterday, hija. ‘Wag mo kong gawing tanga, ha. Mag-aaral daw… kelan ba kayo nag-aral?”
Oh, diba, nakaka-hurt?
Swerte talaga YUNG IBA JAN, na ‘yung mga magulang GO, OK, KAYA MO YAN, ANAAAAAAAAAAK! kaysa SA AKIN na ang mga magulang ay, 25/30? BA’T ANG BABA NG SCORE MO? HINDI BA PWEDE ITAAS YAN?
Mahirap talaga pag Cum Laude ung mga magulang, noh?
Bwiset. Ayoko na. Gusto ko nang magtrabaho sa Japan para hindi ko na makita ang pagmumukha nila!! D: Nakakabanas; parang hindi ka appreciated. Dyuz me, I DO NOT FEEL AT HOME.
Leave a Reply